Gerontologia to nauka o procesach starzenia się.

Psychogerontologia – bada procesy adaptacji psychiki ludzi do procesów starzenia się. Psychologia gerontologiczna postawiła przed sobą liczne zadania. Najczęściej wymienia się wśród nich jako trzy podstawowe:

Badanie stopnia wydajności i możliwości obciążenia ludzi starych.
Poszukiwanie terapeutycznych możliwości wpływania na proces starzenia się.
Kształtowanie odpowiedniego dla seniorów otoczenia.

http://www.tematy.info/artykuly/gerontologia1.htm

Psychogeriatrią natomiast nazywamy taką specjalizację psychiatryczną, która zajmuje się rozpoznawaniem i leczeniem wszystkich zaburzeń psychicznych występujących w okresie starości. A są to najczęściej: depresja, otępienie, zespoły urojeniowe oraz inne ostre i przewlekłe zespoły mózgowe występujące w tym okresie życia. Tak więc jest to psychiatria obejmująca dość długi przedział wieku, dochodzący obecnie nawet do 30 lat. Psychogeriatria jest dziś szybko rozwijającą się gałęzią medycyny. Z każdym miesiącem przybywają nowe, ważne publikacje poszerzające naszą wiedzę z zakresu genetyki, biologii molekularnej, diagnostyki neuroradiologicznej czy psychoneurobiologii.
Psychogeriatria (psychiatria wieku podeszłego) – dziedzina psychiatrii zajmująca się leczeniem zaburzeń psychicznych występujących w wieku podeszłym, tj. po 65. roku życia.
(Jennifer Barraclough, David Gill: Hughes’ Outline of Modern Psychiatry. John Wiley & Sons, 1996. ISBN 978-0-47-196358-5.)

„(…) tajemniczy proces starzenia się nie jest równoznaczny ze schodzeniem w ciemną dolinę; o wiele bardziej przypomina wspinanie się na ostatni szczyt, przed którym trzeba odłożyć każdy zbędny bagaż. Oczywiście wspinaczka na szczyt jest męcząca. Jednak szczyt wiele również obiecuje: szeroki widok, który uzyskuje się tylko tam; inną perspektywę; spojrzenie na przebytą drogę; dystans do tego, co się za sobą pozostawiło; oddech, nowe widzenie; wolność od tego, co przygniata; być może nowe nastawienie do codzienności.” Theresia Hauser, Zeit inneren Wachstums
Szkoda tylko, że wzrok słabnie a oddech ulega skróceniu. Jak już się człowiek wdrapie na ten ostatni szczyt to niewiele widzi, ma zawroty głowy, drżenia kolan i jest mu obojętne, czy jest na szczycie, czy w dolinie.

Na temat wartości życiowych ludzi starych: Ryszard Cibor, Wartości życiowe i ich bilans u osób starszych” „Chowanna” 1(30), 2008.